replica handbags

มองย้อนศร ตอน ฝรั่งงง

พรทิพย์ กาญจนนิยต

ผู้อำนวยการบริหาร

มูลนิธิการศึกษาไทย-อเมริกัน

 

                เวลาเราพูดภาษาต่างประเทศ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ภาษาอังกฤษเจ้าเก่า สมองและร่างกาย (โดยเฉพาะมือ) อยู่ในความพร้อมที่จะอยู่ใน อาการเกร็ง ตลอดเวลา

เราจึงมักจะปลอบใจตัวเองว่า ‘ก็มันไม่ใช่ภาษาของเรานี่นา’ แถมเรามักจะไม่ค่อยคิดย้อนกลับว่า คนทุกชาติทุกภาษาก็มักจะเกิดอาการคล้ายคลึงกับเรา ซึ่งเป็นอาการที่ไม่สามารถจะเก็บไว้เป็นเอกลักษณ์ของไทยของชาติเดียวนะคะ

                ชาวอเมริกันที่มาแลกเปลี่ยนภายใต้โปรแกรมฟุลไบรท์ที่ได้ชื่อว่าเป็นผู้ที่พร้อมจะเข้าใจ ซึมซับภาษาและวัฒนธรรมไทย ก็มีความรู้สึกไม่ต่างจากนี้นัก กลุ่มที่มาร่วมโครงการหลังจากจบปริญญาตรี/โท แล้วเข้ามาเรียนในมหาวิทยาลัย หรือผู้ที่มาทำวิจัยระดับปริญญาเอก[1] ต่างก็เตรียมความพร้อมด้านภาษาระดับหนึ่ง (ที่มากกว่าคำว่า “สวัสดีค่า” และ “ขอบคุณค่า”) แต่การเรียนภาษาที่ได้ผลที่สุด ก็คงไม่พ้นการอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ต้องใช้ภาษานั้น ๆ อย่างเต็มที่ พวกเราจึงมีโอกาสที่ได้เห็น อาการเกร็ง ของชาวอเมริกัน (ที่เราหลายคนซึ่งทุกข์ทรมานกับการพูดภาษาอังกฤษแอบยิ้มเล็ก ๆ และอาจคิดด้วยว่า ‘นั่นแน่ ฝรั่งก็มีพฤติกรรมเปี๋ยนไป๋เหมือนกัน’

                เกร็ดเล็ก ๆ ของการเรียนภาษาไทยในอเมริกาคงคล้าย ๆ กันกับเวลาคนไทยเรียนภาษาอังกฤษในไทย ‘ยังไง๊ยังไงเรียนรู้อยู่ในตำราก็ไม่ได้ลึกซึ้ง แถมเรียนรู้จากสื่อต่าง ๆ หรือได้มีโอกาสพูดคุยกับฝรั่งบ้างก็นาน ๆ ครั้ง’

ลองคิดย้อนศรแล้วจะเห็นใจชาวต่างชาติที่ต้องมาหัดพูดภาษาไทยเชียวค่ะ คิดถึง ชาวอเมริกันแล้ว ยิ่งมีสิ่งแวดล้อมที่เป็น “ภาษาไทย” ยากยิ่งกว่าเราเข้าไปอีก พอมาถึงบ้านเราแล้วต้องแสดงฝีปากพูดภาษาไทย จึงเกิดอาการ “งง” เป็นไก่ตาแตก ไปหลาย ๆ เรื่องที่เดียว

                ตัวอย่างการพูดถึงตัวเลขที่นักศึกษาชาวอเมริกันชื่อ “เลสลี” เล่าให้ฟัง ก็ทำให้ได้ข้อคิดในการเรียนภาษามาทันที “เลสลี”มาทำวิจัยในประเทศไทย ขนาดเธอได้เรียนภาษาไทยมาก่อนล่วงหน้านะคะ เลสลีเล่าว่า วันหนึ่งเธอพบกับพนักงานที่จัดส่งน้ำดื่มไปยังที่พักของเธอ เลสลีซึ่งเป็นคนชอบฝึกพูดภาษาไทย (เป็นคุณสมบัติที่ดีของการเรียนภาษานะคะ) ถามพนักงานว่า “จะไปส่งน้ำที่ห้องไหนค่ะ” คำตอบก็คือ “ยีบหก” เลสลีพูดว่า เธองงไปเลย เพราะไม่เข้าใจว่าพูดว่าอะไร ต้องถามและเห็นพนักงานชี้ไปยังหมายเลขห้อง ถึงร้อง ‘อ๋อ’ ก็อยู่ที่อเมริกา ครูที่โรงเรียนเคยสอนให้ออกเสียงชัด ๆ ว่า “ยี่สิบหก” นี่นา.........

                เห็นมั้ยคะ การเรียนภาษาต่างประเทศไม่ใช่เรื่องง่าย การจะให้มีการสอนอย่างละเอียดถึงวิธีออกเสียงที่ใช้ในชีวิตจริงทุกๆ อย่างทุก ๆ เรื่องที่อาจจะมีความแตกต่างไปตามภาคและท้องถิ่นอีก คงไม่ใช่เรื่องง่าย ทั้งยังไม่สามารถจะเรียนแล้วนำไปใช้ได้ในเร็ววัน การอยู่ในประเทศที่ใช้ภาษาที่เราต้องการจะฝึกปรือ จึงมีความสำคัญอย่างยิ่ง ที่จะได้เรียนรู้ในสถานการณ์จริง พร้อมไปกับการฝึก “งง” อีกบ่อย ๆ ดังนั้น ในครั้งต่อไปเมื่อเราพูดภาษาอังกฤษ เราก็น่าจะยอม ‘งง’ และ ‘เกร็ง’ แต่อย่าได้ ‘กังวล’ เกินไป มันเป็นธรรมดาอย่างนี้เองแหละค่ะ

                มองเขาแล้วมองเราตอนเรียนและพูดภาษาอังกฤษ เราจะพบเลยว่า “เหมือนรู้แล้วทั้งนั้นแหละ” ฝรั่งอาจจะเสียเปรียบกว่าเราเสียด้วยซ้ำ ตรงที่สิ่งแวดล้อมของเขาไม่ได้มี “ภาษาไทย” เท่ากับรอบตัวของเราที่ทำให้เราสามารถได้อยู่ใกล้กับการใช้ภาษาอังกฤษมากกว่า จุดที่แตกต่างอาจเป็นตรงที่ “ความกล้า” ในการแสดงออก โดยไม่กลัวผิดจน ‘ปิดปาก’ มากกว่า แต่อย่านึกว่าเวลาพูดผิดแล้วฝรั่งจะรู้สึกเฉย ๆ นะคะ “เลสลี”เล่าว่าเค้าก็แอบเขกหัวตัวเองว่า ‘แม้! ง่าย ๆ แต่ทำไมถึงฟังไม่เข้าใจเลย’ เหมือนกัน

 

ข้อเขียนทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษทุกเรื่องที่นำเสนอโดยมูลนิธิการศึกษาไทย-อเมริกัน (ฟุลไบรท์) ผู้สนใจสามารถจะนำไปใช้ประโยชน์ต่อการเรียนการสอนและกิจกรรมทางการศึกษาที่เกี่ยวข้องได้โดยขอความกรุณาอ้างอิงถึงแหล่งที่มาให้ชัดเจนด้วย

All the Thai and English articles written and posted by the Thailand -U.S. Educational Foundation (Fulbright) could be used to benefit the academic community. Please give appropriate credit to the author(s) and the Foundation.



[1] American Student / Researcher Program หรือ Doctoral Degree Research Abroad Awards   




DOWNLOAD



Thailand - United States Educational Foundation (TUSEF/Fulbright Thailand) Thai Wah Tower 1, 3rd floor, 21/5 South Sathorn Road, Bangkok 10120, Thailand
Tel : (66) 0-2285-0581-2 Fax : (66) 0-2285-0583  Email : tusef@fulbrightthai.org